ritme doet iets met je aandacht. Een gelijkmatige puls neemt je mee, weg van de maalstroom in je hoofd, naar een rustiger plek van waaruit nieuwe inzichten kunnen opkomen. In mijn eigen taal noem ik dat werken met spirit: de drum is spirit, en spirit is vrij. Niet als toverformule.
Sta je in de rij bij de Albert Heijn en check je toch nog even je Duolingo-streak? Of kijk je ’s avonds trots naar het medaillon dat je Strava je gaf voor die regenachtige hardloopronde? Onbewust ervaar je dagelijks een gedragspsychologisch principe dat zorgvuldig is ontworpen om jou vaker terug te laten komen: belonen werkt.
Nederland heeft dit eerder gedaan. Op het diepste punt, als het water steeg, leerden we samenwerken. Dat zit in ons DNA — letterlijk, want de polder bestaat omdat onze voorouders begrepen dat je land alleen samen droog houdt.
In Den Haag, op een doordeweekse ochtend, als een werkgeversvoorzitter zegt: kom, laten we praten.
Voor de heenreis naar Deurne had ik een droom. De boodschap was vreemd en in eerste instantie verwarrend: snel vluchten kan niet. De middelen zijn te oud, onvoldoende geschikt, en je zult het rustig aan moeten doen.. rustig vluchten.. Ahum. Op dat moment kon ik er weinig mee. Ik moest een paardenhuid-trom ophalen in Brabant voor het paardenweekend aanstaande…