Sta je in de rij bij de Albert Heijn en check je toch nog even je Duolingo-streak? Of kijk je ’s avonds trots naar het medaillon dat je Strava je gaf voor die regenachtige hardloopronde? Onbewust ervaar je dagelijks een gedragspsychologisch principe dat zorgvuldig is ontworpen om jou vaker terug te laten komen: belonen werkt.
Nederland heeft dit eerder gedaan. Op het diepste punt, als het water steeg, leerden we samenwerken. Dat zit in ons DNA — letterlijk, want de polder bestaat omdat onze voorouders begrepen dat je land alleen samen droog houdt.
In Den Haag, op een doordeweekse ochtend, als een werkgeversvoorzitter zegt: kom, laten we praten.
Voor de heenreis naar Deurne had ik een droom. De boodschap was vreemd en in eerste instantie verwarrend: snel vluchten kan niet. De middelen zijn te oud, onvoldoende geschikt, en je zult het rustig aan moeten doen.. rustig vluchten.. Ahum. Op dat moment kon ik er weinig mee. Ik moest een paardenhuid-trom ophalen in Brabant voor het paardenweekend aanstaande…
De Noord-Amerikaanse natives kenden haar. Ze gaven haar een naam. Ze waarschuwden ervoor. Witiko. De geest van onverzadigbare hebzucht. De parasitaire energie die zich voedt met ego, macht en verwoesting. In tribale culturen werd zij gezien, benoemd en tegenhouden. In onze moderne beschaving heeft zij vrij spel gekregen—en zij richt schade aan.