Frank Zappa schreef “It Can’t Happen Here” in 1966 als ironisch commentaar op naïef optimisme. De overtuiging dat rampspoed altijd elders plaatsvindt — nooit hier, nooit bij ons. Maar de titel werkt ook omgekeerd. Soms zijn mensen ervan overtuigd dat iets goeds onmogelijk is. Dat samenwerking een illusie is. Dat consensus een relict is uit vervlogen tijden.
Deze week bewees Nederland het tegendeel.
Een kabinet op ramkoers
Het kabinet-Jetten heeft de afgelopen maanden een lijn uitgezet die op sociaal gebied diepe sneden maakt. De AOW-leeftijd moet sneller omhoog. De WW en WIA worden aangetast. Het sociale vangnet — generaties lang het fundament van de Nederlandse verzorgingsstaat — staat onder druk. Vakbonden lieten al vroeg weten: zo gaan we niet verder. Bovendien wil een deel van het kabinet de vrijkomende miljarden inzetten voor defensie, terwijl aan de oostgrens van Europa voorzichtig iets verschuift in de richting van een tafel in plaats van een slagveld. De oppositie sloot zich bij de vakbonden aan. Toch leek het kabinet aanvankelijk onverzettelijk.
Tot deze week.
De werkgevers kiezen voor de tafel
VNO-NCW-voorzitter Coen van Oostrom stapte naar De Telegraaf met een boodschap die klonk als een oud, vertrouwd geluid: de bezuinigingen op de sociale zekerheid moeten van tafel. Zijn redenering was helder — er zijn namelijk grotere prioriteiten: economische weerbaarheid, het volle stroomnet, de oplopende inflatie. Bovendien zetten de werkgevers zich schrap tegen het breken van het Pensioenakkoord uit 2019, waaronder ook hun voorgangers hun handtekening zetten. Hervorming is echter bespreekbaar, gaven ze aan — maar dan zonder een vooraf ingeboekte bezuiniging. Daarmee namen ze vervolgens het grootste bezwaar van de vakbonden weg om überhaupt aan tafel te komen.
Kortom: ze nodigden iedereen uit om te gaan polderen.
Wat polderen werkelijk betekent
Buiten Nederland denken mensen vaak dat polderen synoniem staat aan eindeloos vergaderen zonder resultaat. Dat is een misverstand. Polderen is iets fundamenteel anders. Het is namelijk de erkenning dat geen enkele partij de werkelijkheid alleen kan dragen. Dat een samenleving te complex is voor één dominante stem. Dat duurzame oplossingen vragen om het echte luisteren naar de ander — ook als die ander je tegenstander is.
Vanuit mijn sjamanen perspectief herken ik hierin een oeroud principe. Alleen aan de vuurplaats worden de echte beslissingen genomen. Niet door de sterkste stem, maar door de kring die bereid is te zitten. Te luisteren. Te wachten tot de wijsheid boven komt drijven.
Barbault zag het aankomen
Wat er nu in Nederland gebeurt, is bovendien niet toevallig. De grote Franse mundane astroloog André Barbault — die in 2011 al de mondiale crisis van 2020–2021 nauwkeurig voorspelde — schreef over de periode 2026–2030 als een drempelmoment van historische omvang. Zijn analyse wees namelijk op negen gelijktijdige “stijgende planetaire cycli” die in 2026 samenkomen. Uiteindelijk zou dit het begin zijn van een nieuwe fase voor de mensheid: humaner, meer gericht op het collectieve welzijn, minder op strijd.
Als crescendo van dit alles zag Barbault de conjunctie van Saturnus en Neptunus op 0 graden Ram — het allereerste punt van de dierenriem, het punt van begin — in februari van dit jaar. En bovendien: op 20 juli aanstaande vormen de vijf buitenste planeten een uitzonderlijke configuratie die de “Barbault Basket” wordt genoemd. Pluto, Uranus, Neptunus en Jupiter staan dan op nagenoeg hetzelfde graad, voor het eerst in de gedocumenteerde geschiedenis op deze manier. Barbault noemde dit de “herbloei” — de zichtbare aankomst van een nieuw tijdperk.
We zitten nu dus precies één maand voor dat crescendo.
De polder als voorteken
Hier zit voor mij het wezenlijke inzicht. Barbault voorspelde geen magie op één dag. Hij zag daarentegen een verschuiving — een geleidelijke beweging van concentratie naar openheid, van strijd naar samenwerking, van angst naar een nieuw collectief vertrouwen. Bovendien zijn zulke verschuivingen zelden spectaculair in het begin. Ze beginnen klein. Een werkgeversvoorzitter die zijn voorganger citeert. Een uitnodiging aan een tafel. Een oude reflex die terugkeert.
Nederland heeft dit eerder gedaan. Op het diepste punt, als het water steeg, leerden we samenwerken. Dat zit in ons DNA — letterlijk, want de polder bestaat omdat onze voorouders begrepen dat je land alleen samen droog houdt.
Zappa had misschien gelijk dat je nooit zeker weet wat er kan gebeuren. Maar soms — soms — begint het goede gewoon hier. In Den Haag, op een doordeweekse ochtend, als een werkgeversvoorzitter zegt: kom, laten we praten.
Misschien is dat precies hoe een Gouden Tijdperk begint. Niet met een fanfare. Maar met een uitnodiging.
De poldergeest leeft. En de sterren geven hem rugwind.
0 reacties