Of wat mijn paardentrom me al in 2009 leerde
Zeventien jaar geleden schreef ik op deze plek een verhaal over een ritje op de motor. Een droom, een paardenhuid-trom, een storm boven Brabant en een onverwacht inzicht. Toen ik het laatst herlas, schrok ik bijna van hoe actueel het was geworden. Want de boodschap die de trom me destijds meegaf, is in 2026 vele malen urgenter dan in 2009. Hoog tijd dus om dit verhaal opnieuw te vertellen.
De droom voor de reis
Voor de heenreis naar Deurne had ik een droom. De boodschap was vreemd en in eerste instantie verwarrend: snel vluchten kan niet. De middelen zijn te oud, onvoldoende geschikt, en je zult het rustig aan moeten doen.. rustig vluchten.. Ahum. Op dat moment kon ik er weinig mee. Ik moest een paardenhuid-trom ophalen bij Gerard, een trombouwer waar ik via via terecht was gekomen. Bovendien zat mijn hoofd vol met voorbereidingen voor het paardenweekend waarvoor deze trom bedoeld was.
Hart verwarmend bij Gerard
De heenreis verliep zonder bijzonderheden. Bij Gerard wachtte een prachtige trommel op me — dertien kanten, één voor elke maan, zwart van huid en rood van bespanning. Daarbij klikte het meteen met Gerard zelf. We bleken op hetzelfde spoor te zitten en voerden een gesprek vol bevestiging. Na koffie, koeken en verhalen pakte ik mijn motorpak, deed de trommel in zijn tas op mijn rug en vertrok voor de 155 kilometer terug naar huis.
En toen werd de lucht zwart
Eén ding baarde me zorgen: de lucht. Die werd snel dreigend zwart en eenmaal buiten de bebouwde kom merkte ik dat de wind onaangenaam stevig stond. Wie weleens motor rijdt, weet wat ik bedoel. Je bent een speelbal van de wind. Ooit ben ik op een tweebaansweg pardoes naar de tegenligger geblazen — godzijdank kwam er die keer niemand aan. Kortom: ik wilde zo snel mogelijk thuis komen. De donderwolken voorspelden weinig goeds. Thunderbeings in the sky.
De trom op mijn rug voelde echter als een schild. Ik begon ermee te praten alsof er iemand achterop zat. Mijn angst deelde ik, en ik vroeg de trommel om bescherming.
Crazy Horse en het inzicht
Op het moment dat ik die vraag stelde, voelde ik mijn hele rug opengaan. Diezelfde sensatie ken ik van momenten waarop Crazy Horse in de buurt is. Vanaf dat punt voelde ik me helder en sterk. Ondanks de wind laveerde ik op flinke snelheid door het verkeer. Focus op de ruimte tússen de bomen, hoorde ik de trom zeggen. De bomen zijn het gevaar. Focus op je vluchtweg.
Toen kwam mijn droom in volle hevigheid terug, en opeens snapte ik wat hij me had willen vertellen. Ik had de boodschap eerst verkeerd gelezen. Thunderbeings zijn niet wat ik dacht. Juist de oude kennis is wat me een vluchtweg geeft die snel én veilig is. Niet de snelle, glimmende vluchtauto, maar het slim besturen van de oude wagen is mijn redding. Maak gebruik van duizenden jaren kennis in plaats van jonge mentale techniek, hoe slim en glanzend die er ook uitziet.
And hell broke loose
Binnen anderhalf uur stapte ik thuis van mijn motor. Nog geen minuut later barstte er een hoosbui met donder en bliksem los. Verstijfd stond ik door het raam te kijken. Was ik daar met de motor in beland, dan was het slecht afgelopen. De dag erna las ik in de krant dat een zeiler in diezelfde bui was verdronken. Ik drukte de trommel tegen mijn hart. De donderwezens waren me gunstig gestemd, en ik voelde me dankbaar en rijk.
Dat was 2009.
Wat dit verhaal in 2026 te zeggen heeft
Toen ik het blog onlangs herlas, viel me iets op. De droom ging niet alleen over die rit. Bovendien sluit ze opvallend goed aan op waar we nu collectief in zitten.
We leven in een tijd die om snelheid schreeuwt. Kunstmatige intelligentie versnelt elk werkproces, het nieuws bereikt ons sneller dan we het kunnen verteren, en de stormen om ons heen — letterlijk én figuurlijk — worden heviger. Iedereen wil de snelle vluchtauto: de nieuwste tool, het slimste algoritme, de glimmende oplossing. Ondertussen fluistert dezelfde stem die ik toen op de motor hoorde nog steeds hetzelfde: rustig vluchten. Vertraag.
Drie lagen uit dit oude verhaal landen voor mij nu pas écht.
Vertraag om vooruit te komen
De trom slaat in hartslagtempo, niet in kloktempo. Bewust vertragen is in 2026 een radicale daad geworden. Juist als de wereld om je heen versnelt, ligt daar je redding. Bovendien is dat geen romantisch idee — het is gewoon praktisch. Op die motor wist ik intuïtief dat schichtig rijden me de greppel in zou blazen.
Focus op de ruimte tussen de bomen
Niet op het gevaar. Niet op de doomscroll, niet op de klimaatangst, niet op de polariserende nieuwsstroom. Wél op de doorgang. Sjamanen hebben dat altijd al geweten; de moderne aandacht industrie traint ons in precies het tegenovergestelde. Daarom is dit misschien wel de belangrijkste vaardigheid van deze tijd.
De Thunderbeings spreken luider
De donderwezens uit mijn verhaal zijn vandaag geen randverschijnsel meer. Extreem weer is dagelijkse kost geworden. Daarbij stelt zich de vraag die ik in 2009 op die motor stelde, nu collectief: welke kennis houdt stand in een storm? Niet als nostalgisch terugverlangen naar vroeger, maar als nuchtere vraag.
De trom heeft het lang geleden al verteld
Mijn paardentrom hangt nog steeds in mijn werkruimte. Crazy Horse en de Thunderbeings hebben hem destijds aangeraakt en hij is sindsdien dezelfde gebleven. Wijzelf zijn veranderd, en de wereld om ons heen al helemaal. Toch is de les identiek: de oude kennis is geen nostalgie. Ze is gereedschap voor stormen die we nog niet eens helemaal hebben zien aankomen.
Rustig vluchten, dat is het. Toen al, en nu meer dan ooit.
0 reacties